• Tue. Oct 4th, 2022

Deep Purple, Mérida’da hard rock’ın özel “sanctum sanctorum”unu sergiliyor

Byadmin

Sep 24, 2022

Alberto Santacruz

Mérida, 24 Eylül (EFE) .- Bu yıl 55. kuruluş yıl dönümünü kutlayan İngiliz grup Deep Purple, bu akşam Mérida’da kendine has anlaşılması zor bir enerjiyle seslendirerek müziğinin müzik dünyasında tarih olduğunu gösterdi. hard rock’ın “iç kutsal alanı”.

Bazı katılımcıların konsere girmeden önce belirttiği gibi, yeni gelen gitarist Simon McBride (43 yaşında) hariç, üyelerinin geniş yaşının Mérida’daki Roma tiyatrosunun sahnesine uyduğunu düşünenler hayal kırıklığına uğradılar. , çok hoş.

Deep Purple, yaklaşık 3.000 kişinin önünde ve tarihi bir ortamda, grubun kurulduğu 1968’den bu yana davullara liderlik eden solak Ian Paice’in (74 yaşında) bir usta teklif ettiği enstrümantal enerji dolu bir konser verdi. “.

Ondan uzak olan tek kişi o değildi. Şarkıcı Ian Gillan (77 yaşında), iz bırakmayan ve ölümsüz sesini yaralarla da olsa göğe yükseltmeye devam ediyor; basçı Roger Glover bas boyunu aşıyor; Don Airey (74 yaşında) klavyelerle ikonik romantizmi sürdürüyor ve gitarist Simon McBride’ın -Steve Morse’un ailevi nedenlerle birkaç hafta önce gruptan ayrılması- katılması başarılı oldu.

Ian Gillan bu hafta EFE ile yaptığı bir röportajda bunu zaten iddia etmişti. “Deep Purple hala Deep Purple’dır”, kurulduğu günden bu yana aradan 55 yıl geçse de kadrolarında değişiklikler var ve bu konserde de bunu gösterdi.

“Machine Head” (1972) albümlerinde yer alan ve gitar ve klavye soloları dahil en iyi bilinen şarkılarından biri olan “Highway Star” ile grup en klasik seslerini sergiledi.

Bu albümden ayrılmadan grup, Paice ve Glover’ı göstermek için grup tarafından çok seçilen bir tema olan “Pictures of Home”u yorumladı. Bağırmadan, sondan bir önceki albümü “Whoosh!”dan “No Need to Shout” şarkısı olarak. Gillan bu şarkıyı doğuştan gelen bir duyarlılıkla seslendirdi.

Bu müzikal yolda grup, “Nothing at All”ı yorumlarken bu albümde (2020) durmuş, “Infinite”e dahil olan “Uncommon Man” ile 2017’ye seyahat etmiş ve halka “Lazy”, uzun bir soluk kazandırmıştır. 1972’de başlayan ve hiç bitmeyecek olan klavye ve gitar sohbeti.

“Kör Ağladığında”, bir zevk; “Anya” ve flamenko tınılı bir klavye solosu -Donald Airey’in ellerine sağlık- grubun orta yıllarına damgasını vuran şarkılardan biri olan “Perfect Strangers”a yol açtı.

Dördüncü bir ergenliği yaşlılığa tercih eden adanmış bir halkla, yarım yüzyılı kutlayan bir şarkı olan ve merakla albüme dahil edilmemek üzere olan “Sudaki Duman” ın sırası geldi ” Makine kafa”.

“Beklemediğim şarkının başarısı. Bu -albüme- üzerinde düşünülmeyen bir eklemeydi” diyerek birkaç gün önce şarkıcıyı onayladı. Onu canlı dinlemek, girişini hep bir ağızdan mırıldanırken seyircinin başını salladığını görmek eşsiz bir deneyim, kutsal bir tema üzerinden müzik tarihine bir yolculuk.

Grup, ilk stüdyo albümlerinden “Hush” ve psychedelia ile progresif rock arasında gidip gelen efsanevi eser “Deep Purple in Rock”tan “Black Night” ile konseri kapattı.

“Bu beyler enerjilerini nereden alıyorlar?” Katılımcılardan biri çıkış kapısına baktığında merak etti. Cevap belki de kayanın kendisinde yatıyor.

Leave a Reply

Your email address will not be published.